ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯRegional Development & Public Health

ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ: ಸುರಕ್ಷಿತ ಹೆರಿಗೆಗಾಗಿ ತಾಯಂದಿರು ಇಂದಿಗೂ 100 ಕಿ.ಮೀ. ಯಾಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕು?Healthcare in Kalyana Karnataka: Why Mothers Still Travel 100 km to Deliver Safely

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ತಾಯಂದಿರ ಸಾವುಗಳು ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿವೆ, ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 65 ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಕೊರತೆ ಇದೆ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಕಷ್ಟದ ಹೆರಿಗೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಹತ್ತಿರದ ವೈದ್ಯರು ಇನ್ನೊಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಸುರಕ್ಷತೆಯು ಆಕೆಯ ಕುಟುಂಬ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಬಾರದು. ಇದು ಬರೀ ಆರೋಗ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ.North Karnataka's districts report the state's highest maternal deaths, Kalyana Karnataka is short around 65 primary health centres, and specialists simply are not there in our district hospitals. When the nearest doctor who can handle a complicated delivery is in another district, a mother's safety should not depend on how far her family can drive. This is a regional-justice question, not just a health one.

📷 Kalaburagi: Gulbarga Fort

ಯಾದಗಿರಿ, ರಾಯಚೂರು, ಕೊಪ್ಪಳ, ಬೀದರ್‌ನಂತಹ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟದ ಹೆರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ತಾಯಂದಿರನ್ನು ದೂರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ — ಇದರಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ತಾಯಂದಿರ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣ (2017–19ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ 1,00,000 ಜೀವಂತ ಜನನಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 83) ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಂದ ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 65 ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಸುಮಾರು 1,200 ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿ ಇವೆ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಸಮಿತಿ ವರದಿ (2002) ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನದ 371ಜೆ ವಿಧಿ ಈ ಅಂತರವನ್ನು ತುಂಬಲೆಂದೇ ಇದ್ದರೂ, ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರದೇಶ ಹಿಂದುಳಿದಿದೆ. ಕಿತ್ತೂರು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸೇನೆ ತಜ್ಞ ಹುದ್ದೆಗಳ ಭರ್ತಿ, ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ 65 ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಆರಂಭ, ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ನಿಧಿ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ರೆಫರಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಹಾಗೂ ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ಆರೋಗ್ಯ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ಈ ಕಥೆ ಗೊತ್ತು. ಯಾದಗಿರಿ, ರಾಯಚೂರು, ಕೊಪ್ಪಳ ಅಥವಾ ಬೀದರ್‌ನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕುಟುಂಬದವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಆಟೋಕ್ಕೋ, ಕಡ ತಂದ ಕಾರಿಗೋ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಇಲ್ಲವೇ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ — ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ, ಉದ್ದದ, ಭಯಂಕರ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಲ್ಲ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿಗೆ ಆಕೆ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯ ಆಗಲೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇದು ಒಂದು ಬಾರಿಯ ದುರಂತವಲ್ಲ. ಇದು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ತಾಯಂದಿರ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯ ನಿತ್ಯದ ವಾಸ್ತವ.

ಅಂಕಿಅಂಶಗಳೇ ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತವೆ

ಒಟ್ಟಾರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಾಯಂದಿರ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣ ಪ್ರತಿ 1,00,000 ಜೀವಂತ ಜನನಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 83 ಸಾವುಗಳಷ್ಟು (2017–19) — ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಆಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಈ ಭಾರ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸಮವಾಗಿ ಹಂಚಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ತಾಯಂದಿರ ಸಾವುಗಳು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಂದ — ಬೆಳಗಾವಿ, ಕಲಬುರಗಿ, ಯಾದಗಿರಿ, ಕೊಪ್ಪಳ ಮತ್ತು ರಾಯಚೂರಿನಿಂದ — ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಿಜವಾದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ವೈದ್ಯರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ: ತಾಯಂದಿರಲ್ಲಿ ರಕ್ತಹೀನತೆ, ಸರಿಯಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ತುಂಬಾ ದೂರ ಇರುವ ಕಾರಣ ತಡವಾದ ರೆಫರಲ್‌ಗಳು, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕೊರತೆ, ಮತ್ತು ತಾಯಿ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ರಕ್ತವೇ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸರಳ ಆದರೆ ಮಾರಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಕೂಡ.

"100 ಕಿ.ಮೀ. ಪ್ರಯಾಣ" ಎಂಬುದು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲ

ಹೆರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾದಾಗ, ತಾಯಿಗೆ ಒಬ್ಬ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯ ಬೇಕು — ಪ್ರಸೂತಿ ತಜ್ಞ, ಅರಿವಳಿಕೆ ತಜ್ಞ, ರಕ್ತ ನಿಧಿ, ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕೊಠಡಿ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ. ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಈ ಸಂಯೋಜನೆಯೇ ಹತ್ತಿರ ಇಲ್ಲ.

ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ, ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 65 ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಕೊರತೆ ಇದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಾದ್ಯಂತ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ — ಜಿಲ್ಲಾ ಮತ್ತು ತಾಲ್ಲೂಕು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೂ ಸೇರಿ — ಸುಮಾರು 1,200 ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿ ಇವೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ರಾಜ್ಯದ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಆಘಾತ (ಟ್ರಾಮಾ) ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ — ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಅಗತ್ಯಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾದ — ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಅಧಿಕ ಅಪಾಯದ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು "ರೆಫರ್" ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದರ ಅರ್ಥ ಆಗಾಗ್ಗೆ *ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊರಗೆ ರೆಫರ್* ಮಾಡಿದಂತೆ. ನಮ್ಮ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿನ "100 ಕಿ.ಮೀ." ಎಂಬುದು ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಧಿಕೃತ ಅಂಕಿ ಅಲ್ಲ — ಆದರೆ ಒಂದು ತಾಲ್ಲೂಕಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೌಲಭ್ಯವಿರುವ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಸಾವಿರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ, ಅಷ್ಟು ದೂರ ಎಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯ, ವಿಪರೀತವೇನಲ್ಲ.

ಇದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಇಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ಕೊಡುವ ಅಂಶ ಇದು. ಈ ಅಂತರ ಹೊಸದಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಇದು ಗುಟ್ಟಲ್ಲ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ಸಮಿತಿ ವರದಿ (2002) ಆಗಲೇ ಈ ಪ್ರದೇಶ ಆದಾಯ, ಸಾಕ್ಷರತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿತ್ತು. ಈ ಅಂತರವನ್ನು ಮೀಸಲಾದ ನಿಧಿ ಮತ್ತು ಮೀಸಲಾತಿಗಳ ಮೂಲಕ ತುಂಬಲೆಂದೇ ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸಂವಿಧಾನದ 371ಜೆ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೂ, ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕವೂ, ಪ್ರಸವಪೂರ್ವ ಆರೈಕೆ, ಶಿಶು ಮರಣ ಮತ್ತು ತಾಯಂದಿರ ಮರಣದಂತಹ ಮೂಲ ಸೂಚಕಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇವೆ ಎಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಗಮನಿಸಿವೆ — ಜನರ ಮೇಲೆ, ಅಂದರೆ ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು ಮತ್ತು ಆರೈಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹಣ ಹಾಕುವ ಬದಲು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.

ನಾವು ಕಿತ್ತೂರು ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಮ್ಮನ ನಾಡಿನವರು — ಝಾನ್ಸಿಯ ರಾಣಿಗಿಂತ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ಮುಂಚೆಯೇ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಎದ್ದು ನಿಂತವಳು ಆಕೆ. ಕಿತ್ತೂರು ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣದ ಚೈತನ್ಯವೆಂದರೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಯುತ ಪಾಲಿನ ಚೈತನ್ಯ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತಾಯಿಗೆ ಸಿಗುವಷ್ಟೇ ಸುರಕ್ಷಿತ ಹೆರಿಗೆ ಯಾದಗಿರಿಯ ತಾಯಿಗೂ ಸಿಗಬೇಕು. ಅದು ಯಾವ ಔದಾರ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ — 371ಜೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಅದು ಆಕೆಯ ಹಕ್ಕು.

ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳು

ಮೊದಲು ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿ. ಪ್ರಸೂತಿ ತಜ್ಞರಿಲ್ಲದ ಕಟ್ಟಡಗಳು ತಾಯಂದಿರನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜಿಲ್ಲಾ ಮತ್ತು ತಾಲ್ಲೂಕು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನೇಮಿಸಲು ಮತ್ತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು 371ಜೆ ನಿಧಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ.
ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ 65 ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು — ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ರಕ್ತ ಸಂಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ಗಳ ಜೊತೆ — ತೆರೆಯಿರಿ, ಬರೀ ಖಾಲಿ ಫಲಕಗಳಾಗಿ ಅಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರತ ರಕ್ತ ನಿಧಿ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ರೆಫರಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಇರಬೇಕು, ಆ ಮೂಲಕ 100 ಕಿ.ಮೀ. ಪ್ರಯಾಣದ ನಡುವೆ ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯೂ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಿಂದ ಸಾಯಬಾರದು.
ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ತಾಯಂದಿರ ಮತ್ತು ಶಿಶು ಆರೋಗ್ಯದ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಈ ಅಂತರವನ್ನು ಅಳೆಯಬಹುದು ಮತ್ತು ಉತ್ತರಿಸಬಹುದು.

ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಬದುಕು ಆಕೆಯ ಕುಟುಂಬ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗುವುದು ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ, ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಭರವಸೆ ಈಡೇರದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕಿತ್ತೂರು ಕಲ್ಯಾಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಸೇನೆ ಈ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ — ಸುರಕ್ಷಿತ ಮಾತೃತ್ವಕ್ಕಾಗಿ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನ ಆಗಲೇ ಖಾತರಿಪಡಿಸಿರುವ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ.

In our region, every family knows the story. A young woman goes into labour in a village in Yadgir, Raichur, Koppal or Bidar. The local centre cannot handle the complication. So the family bundles her into an auto, a borrowed car, or waits for an ambulance — and begins a long, frightening drive to a bigger hospital, sometimes in another district. By the time she reaches a doctor who can actually help, precious time has already been lost.

This is not a one-off tragedy. It is the everyday reality of maternal healthcare in Kalyana Karnataka.

The numbers tell the truth

Karnataka as a whole had a maternal mortality ratio of around 83 deaths per 100,000 live births (2017–19) — the highest among the southern states at that time (Deccan Herald). And the burden is not spread evenly. The highest number of maternal deaths in the state is reported from North Karnataka districts — Belagavi, Kalaburagi, Yadgir, Koppal and Raichur (Deccan Herald).

Doctors point to the real causes honestly: anaemia among mothers, late referrals because the right care is too far away, a shortage of trained staff in rural areas, and even the simple, deadly problem of blood not being available when a mother is bleeding (Deccan Herald).

Why "travel 100 km" is not an exaggeration

When a delivery turns complicated, a mother needs a specialist — an obstetrician, an anaesthetist, a blood bank, an operating theatre — all in the same building, at the same hour. In much of Kalyana Karnataka, that combination simply is not nearby.

By the state government's own admission, Kalyana Karnataka is short of about 65 primary health centres (Deccan Herald). Across Karnataka there are roughly 1,200 vacancies for specialist doctors in government hospitals, including district and taluk hospitals — and several district medical institutes in the state still lack specialists for cardiac and trauma care, considered the most critical needs (Deccan Herald).

So when a high-risk case is "referred," it often means referred *out of the district*. The "100 km" in our title is illustrative, not a single official figure — but for thousands of families travelling from a taluk to the nearest fully-equipped hospital, that kind of distance is ordinary, not extreme.

This is a regional-justice question

Here is what stings most. This gap is not new, and it is not a secret. The Nanjundappa Committee report (2002) already documented how far this region lagged the rest of Karnataka in income, literacy and human development. Article 371J of the Constitution was granted to Kalyana Karnataka precisely to close that gap with dedicated funds and reservations. Yet years later, independent reviews note that core indicators like antenatal care, infant mortality and maternal mortality in the region still fall short of the state average, with too much money going into roads and buildings rather than into people — doctors, nurses, and care (CAG audit report; research review).

We are the land of Kittur Rani Chennamma, who stood up against injustice forty years before Jhansi's queen. The spirit of Kittur and Kalyana is the spirit of dignity and fair share. A mother in Yadgir deserves the same safe delivery as a mother in Bengaluru. That is not a favour — under 371J, it is her right.

What we demand

Fill the specialist vacancies first. Buildings without obstetricians do not save mothers. Use 371J funds to recruit and retain doctors in district and taluk hospitals.
Open the 65 promised PHCs — with staff, blood storage and ambulances, not as empty signboards.
A functioning blood bank and emergency referral link in every district, so no woman bleeds during a 100 km drive.
Publish district-wise maternal and infant health data every year, so the gap can be measured and answered.

Until a mother's survival stops depending on how far her family can drive, the promise of Kalyana Karnataka remains unkept. Kittur Kalyan Karnataka Sena will keep raising this voice — for safe motherhood, and for the regional justice our Constitution already guarantees.

#Kalyana Karnataka#North Karnataka#maternal health#public health#Article 371J#regional justice#healthcare access#district hospitals#specialist shortage#regional development

ಮೂಲಗಳು · Sources

← ಬ್ಲಾಗ್ · All posts